5 ways to Be a better mum

In 2014 I became a mother of a beautiful boy. Little did I know, that this boy would become the biggest lesson in my life. 7 years into motherhood I came in terms with this relationship and the truth is as parents we need to let go of the need to control everything and just allow them to be themselves. Also the fact that no one is perfect applies to parenthood as well. From my experience even though i’m not a perfect mom, I found that using these five ways below made me a better mother until now and I’m sure that some will be helpful for you too thus I’m sharing this article with you. Feel more than welcome to add the ways you are handling motherhood, to help further mothers and fathers that might feel hopeless (you know what i’m talking about 😛 )

So let’s talk my real life ways of dealing with motherhood (i’m sure this will need an upgrade soon enough as each age is different and requires another version of us to deal with):

I email my thoughts to my son

so how does that help? Well, one day i got an idea. I’m emailing so many people for work, i take my time to tell them nicely what is in my head – so why i don’t do that with my son as well? I have so many thoughts in my head during the day, about me doing a good job or not with him, all these doubts and worries are running around my head. So i just talk to him in written form, so one day in the future he reads all these emails and understands what a tough job was to bring him up. Maybe he gets to appreciate better everything around him and how lucky he was. And it gets even better – I email him our memories – photos I want him to have (since we are all digital now) and random conversations because I want him to see how silly and smart he could get since he was young…

You are being a better mother if you spill out all the thoughts you have inside – even if it is your future grown up son.

I allow him to choose one holiday for us

Once a year I let him choose what holiday he wants us to have. Before the virus, I remember I handed him the map of Cyprus and I asked him to choose where should I drive to for the day. He closed his eyes and pointed out Akrotiri area in Limassol. I never went there and it was an adventure for both of us. I also gave him my camera and explained how to use it so he could be creative along the journey as well (to my surprise he got some very nice shoots). Then again with closed eyes he pointed out Platres, where we would find a hotel to stay in for the night. There wasn’t any availability and I kindly asked 2 to 3 different hotels if they had any cancellation to let me know since I was alone with my son and I couldn’t disappoint him on his own adventure. I remember he told me ‘don’t worry mum, we can stay in the car for the night, as long as i’m with you’. As much as I would love to say that we indeed stayed in that car cause it would make such an interesting story to tell you, the man from the hotel called and told us there was a last minute cancellation and he would wait for us if we wanted the room. My point of the story, is to make them feel they are the stars of the story because sometimes they are hidden drama queens and they love being leaders and making us the followers. After all to their little world, everything is an adventure, life, school, holidays… It’s up to us to add some spice and some salt for them in a safe and healthy manner. Well this was my way:) Getting him to choose for 1-2 days how to spend our holidays…

You are being a better mother if you allow them to explore and trust their skills.

I ask him often what he wants to become when he grows up – and we take notes.

Remember when you were a kid? and you were saying the known ”when i grow up I will be…”. Ok, i don’t know about you but I told my parents over a dozen of jobs I would love to be doing. But I don’t remember them all and the reason why I wanted them. So with my son, we created a notebook ‘When I grow up I want to….’ and he is allowed to express himself in written form but also draw his vision. You can see an astronaut in there, a weird spacecraft as an ice cream van(he wants to deliver ice cream to space) and many others, which from time to time he goes back to and says ”mum i’ve changed my mind, i don’t want to be a police officer after all.” I like these conversations with him as I can see how he thinks and how his mindset and character is shifting. Also we will be having evidence in the future that he wanted to do all these jobs which is pretty cool to me – and to him – i hope so.

You are being a better mother when you hold them accountable in a notebook about their future plans.

I ask for help when I need some alone time.

Ok motherhood is not happy selfies and beauty sleeps all the time. It’s fussy, loud, scary and pretty exhausting. So what do you do when you as a parent want a holiday from your kid. First you need to understand it’s ok to feel this way sometimes (not all the time) and the best thing you can do is ASK FOR HELP. Just because your friends and family are busy, doesn’t mean they are going to say no to you if all you want is a massage therapy for one hour without your kid shouting ”is it over now? can we go back home?”. Explain to someone close to you that you truly trust the urge you have for some time alone or just a few hours baby sit until you get some shopping or chores together. I bet they will be by your side every single time. For this part I feel really blessed I have my family – my mum and dad – to watch over my son when I need to do some stuff alone.

You are being a better mother when you don’t do everything on your own and you take time to take care of yourself too.

I never compare my abilities as a mother to other mothers.

My son is always very loving with me, calling me the best mom in the world because im ‘his’ mom. What a smart kid. I wish all mothers knew that. Our kids love us because simply we are their mothers. That’s a beautiful thought to keep in mind everytime we watch stories on Instagram about other examples of mums, about Christmas gifts, about holidays all over the world, about schools and clothes and all the stuff we buy for our kids. It simply doesn’t matter what the other have. What matters is that we as mothers give our time to our children and teach them the simplicity of this love so they can appreciate it as time passes by. All the rest will vanish in the end… But love..;. Love remains in the heart for years to come…

You are being a better mother when you feel confident and trust your insticts.

Every mother, every parent has daily choices. Choices that grow up children to becoming adults. Choices that affect one life or maybe even more lives. Let us all have the courage to take these decisions with all the wisdom that life has given us and do not allow ego and tradition take over. Let’s all grow children with hope, with vision, with an urge to make a difference to this world.

οι ανθρωποι ειναι πιο ομορφοι το καλοκαιρι

Θα γνωρίσεις πολλούς στη ζωή σου. Θα δεις μεγάλους και μικρούς, τόσο σε μπόι, όσο σε πνεύμα και σε χαρακτήρα. Θα έχεις πολλές ευκαιρίες να τους μετρήσεις. Μα αν τύχει να τους γνωρίσεις πιο καλά το καλοκαίρι τους αγαπάς λίγο πιο πολύ.

Αν προσέξεις τους ανθρώπους γύρω σου αλλάζουν με την εποχή – αλλά το καλοκαίρι θα δεις τον πιο αυθεντικό τους εαυτό που θα τους κάνει συνάμα ομορφότερους στα μάτια σου. Θα είναι πιο ερωτεύσιμοι γιατί θα είναι πιο αληθινοί…
Θα δεις να γίνονται ξέγνοιαστοι, να τρέχουν να προλάβουν ηλιοβασιλέματα και δυνατά κύματα. Θα βουτάνε να πιάσουνε τα κύματα και θα χαίρονται σαν μικρά παιδιά.

Θα περπατάνε για ώρες στην άμμο και θα ακούνε μουσική που θα τους ταξιδεύει ακόμα πιο πέρα. Θα αφήνονται στη μαγεία της θάλασσας και θα χαζεύουν κάθε κύμα, κάθε βότσαλο στην ακτή. Θα παρασύρονται από όλα αυτά τα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας που θα σμίγουν και θα ονειρεύονται μια πιο ανέμελη ζωή. Θα ορκίζονται αιώνια πίστη στη φύση και θα γίνονται εξερευνητές και υπερασπιστές του περιβάλλοντος, απομακρύνοντας κάθε σκουπίδι από εκεί που δεν ταιριάζει. Θα μαζεύουν κοχύλια με μανία, λες και είναι ανεκτίμητοι θησαυροί.

Θα τρώνε κάθε φορά παγωτό μηχανής γιατί καλοκαίρι χωρίς αυτό δεν νοείται.
Θα δεις ανθρώπους να περπατάνε σε μια παραλία αγκαζέ – ή να κάθονται ατελείωτες ώρες μέσα στο νερό και να μιλάνε για τα πάντα, για τα όνειρα τους, τα σχέδια τους, τις επιθυμίες τους, τα θέλω τους. Θα βγάζουν φωτογραφίες με μεγάλα χαμόγελα και πραγματική ευτυχία – αυτό θα το δεις στα μάτια τους. Θα κάνουν βουτιές στα βαθιά, θα κολυμπάνε με τον σκύλο τους και θα μιλάνε σε ψάρια λες και τους καταλαβαίνουν. Δεν θα τους ενδιαφέρει αν οι άλλοι τους πουν τρελούς, εκείνοι ξέρουν ποιοι είναι, τι κάνουν και τι χρειάζονται.

Θα δεις ανθρώπους να γελάνε, με τη ψυχή τους, να οδηγούν σε δρόμους που δεν ξαναπήγαν, να χάνονται και να μη τους νοιάζει – γιατί ναι μια ζωή την έχουμε αλλά ας τη ζήσουμε καλά και όμορφα, με πολλές πολλές περιπέτειες.

Θα δεις ανθρώπους να έχουν περισσότερο χρόνο, θα μιλάς περισσότερο, θα ακούς περισσότερο. Θα ακούνε την ιστορία σου και εσύ τις δικές τους. Δεν θα φτάνει μια μέρα μαζί τους, θα θέλεις πάντα ακόμα μια,

Ένα σου λέω: είναι πιο όμορφοι οι άνθρωποι το καλοκαίρι. Φρόντισε λοιπόν να πας για παγωτό και βουτιές μαζί τους σύντομα γιατί τελειώνει το καλοκαιράκι όπου να’σαι.


~ aimerlavie.co

01 #poemsforyou

ταξίδεψε με, μου είπες

κι εγώ σε πήρα από το χέρι

και σε περπάτησα


σου άνοιξα τα μάτια

να δεις το φως


σε οδήγησα στο μονοπάτι σου

και τότε κατάλαβες


δεν χρειάστηκαν ποτέ παραπανίσιες λέξεις μεταξύ μας


το πιο ωραίο ταξίδι μας,

οι πιο γαλάζιες θάλασσες


η αγάπη φαινόταν στη σιωπή μας


~ γαλήνιες μέρες, όμορφες μέρες


– Find Your Own Ithaka-



It took me a while but finally I am writing this motivational article. I am very happy to share with you what my experience taught me and what a great friend of mine (Andros Zacharia) helped me realize during one of his speeches.

It’s actually amazing how we can discover our purpose and raise our self-esteem.

The process of discovering WHY we were born and raised in this world is truly magical. It’s magical because we don’t really know how the universe works and slowly slowly it moves us towards our ‘destination’.

. The truth is that the journey towards our destination will be stressful and time consuming with an uncertain ‘ending’.

Personally, I call my own journey Ithaka (Ιθάκη)

[one of my favourite stories form Greek mythology and a Greek island]

[Keep reading and you will understand what Ithaka means]

Luckily or not we grow up in an environment where it has standards that affect our stress levels to the maximum. The reason of those increased stress levels is actually the pressure we put to ourselves to follow the standards. Not because we agree with what our society supports and promotes but because we live under the fear of failing in the eyes of other people.

Many of us spent their life in survival and consciously we are coping with these ‘standards’ , anticipating the worst case scenario and not letting ourselves to become who we wish to be.

Dear reader, we have to escape from this zone. Your future is created from the unknown, you cannot predict it. Do what you love and follow your own Ithaka.

How to help yourself during this period??

| Learn Your Self

| Master Your Brain

| Imagine

| Learn from New Experiences

The video below opened my eyes. Listen this powerful speech before you continue reading.

Do not be afraid of the unknown. Create your future with your personal reality!

Every journey is difficult at the beginning but you never know what future will bring to you unless you attract what you are keen to have!

(click here to get some attraction tips)

By doing what you love you will help yourself mentally to discover your Ithaka… the reason you were born in this world! I will not lie to you, it will not be easy, you should master your brain to get away from negative energies that shadow your dreams.



Although that some shadows have negative impact on us, they can also be helpful or supportive during this journey.


Lets try an experiment to get more familiar how our future is           created from other peoples' shadows.

Imagine you are walking in a dark place… There are few people around you and one of them is approaching you and start walking for a while next to you. He is speaking to you and suddenly he disappears.

You now feel abandoned but you keep walking in this dark path. Suddenly the path is getting lighter, there are more trees around you, animals and a lake.

Do not stop there…

Keep walking…

Another person is approaching you! He is walking by your side, talking and laughing with you and unexpectedly he pushes you.. you get hurt and you are bleeding. That was painful and you are struggling to get up again…

Eventually, you stand up and you keep walking again. The light is about to disappear and then, two other strangers are grabbing you tightly and you continue walking together.

The path is shining now… Your scar disappears.
Feelings of happiness and joy surround you and you keep walking with your new friends. You see more light as you go further.

Keep walking, nobody can stop you!

One of your friends gets hurt and you help him get better but after a while you decide that it’s time to leave him behind because he is not the same person you met… and you run!

After a long run you arrive in a beautiful place full of green mountains, a big lake and many many smiley people.

Do you remember the place that you been dreaming to visit a long time ago?

You are there now!

You are overwhelmed, you can’t express your feeling in words. Even if you choose to be alone you decide to stay there because your heart is fluttering.

You arrive where you should have been but it took some time and you had to leave some people behind you.

..this is how we shadow others’ journey in what we call ‘life’

This is life, you will eventually find happiness and fulfilment!

You now may feel lost and disappointed with your life but do not forget…

‘’There is always A dark side of us.

The one you HAVE been through shit alone and no one knows how much you suffered.

You would be okay, it takes time, but you will escape the tunnel. ”

-Andros Zacharia-

There is not such a thing to let you down. You will follow your own path and you will steadily find out why you were born in this planet.

Value your adversities, let them grow you… and then let them go.

It has been a difficult time for me, I can write for hours but I will close this short article here with the poem Ithaka.

Hope your road is a long one.

May there be many summer mornings when,

with what pleasure, what joy,

you enter harbors you’re seeing for the first time;

may you stop at Phoenician trading stations

to buy fine things,

mother of pearl and coral, amber and ebony,

sensual perfume of every kind—

as many sensual perfumes as you can;

and may you visit many Egyptian cities

to learn and go on learning from their scholars.

Keep Ithaka always in your mind.

Arriving there is what you’re destined for.

But don’t hurry the journey at all.

Better if it lasts for years,

so you’re old by the time you reach the island,

wealthy with all you’ve gained on the way,

not expecting Ithaka to make you rich.

Ithaka gave you the marvelous journey.

Without her you wouldn’t have set out.

She has nothing left to give you now.

And if you find her poor, Ithaka won’t have fooled you.

Wise as you will have become, so full of experience,

you’ll have understood by then what these Ithakas mean.

C. P. Cavafy, “The City” from C.P. Cavafy: Collected Poems. 

I hope you understand why I named my journey Ithaka

Thank you for reading, I hope this helps!


Staying sane and happy (during quarantine)

Social distancing is hard for everyone, even for introverts like me. Although I’m usually very happy spending some quiet time with a book or a movie, about a month since I started self-isolation I was going crazy! I had enough of it, and I had to do something to change my mood.

There are tons of articles like this on the internet, but most look somewhat abstract to me. Below I will list some practical tips that worked best for my own adjustment to this temporary reality. Hopefully they will help you as much as they helped me.

Photo by Victor Freitas from Pexels

undefined Take care of your surroundings

These things usually go without saying, but a declining mental state can make us reluctant to do them. Make a routine of the simple things: Make your bed in the morning, as soon as you get up, Do the dishes as soon as a meal is finished, and keep surfaces clean and uncluttered. If your surroundings are in order, your mind will tend to follow.

undefined Be a producer, not only a consumer

You know that painting you started some time in the past and never finished? Or that jumper you started knitting, that book you started writing? Whatever it was, now is the time to get back on it.
It’s great to zone out sometimes on the sofa with a movie or series, but too much of it can leave us feeling down, sluggish AND it can lead to mindless snacking.

A creative hobby can do wonders for your happiness levels. Having something to show for your efforts can give you a sense of self-accomplishment and pride. Even if you don’t know what you like, this is the best time to experiment with various hobbies and perhaps find out about a hidden talent you didn’t know about. Whatever you do, make sure you have fun! Don’t put too much pressure on yourself if something doesn’t work out like you initially wanted it to – after all, it’s about the journey, not the destination!

undefined Take care of yourself

This goes without saying, but we sometimes forget with everything going on around us. Since I have been working from home, I went into overdrive and worked a lot more hours than usual, so other things fell to the background.
It’s important to make time for yourself. Have a bath, do a face mask, exercise, or better yet, take a walk. Especially if there’s nature and trees near where you live, it can do wonders for your mental balance!

Photo by Snapwire from Pexels

undefined Dress normally, even if you’re not going anywhere

Pyjamas were great the first few days, I’m not gonna lie. If I didn’t have a virtual meeting requiring video, I would just work on my desk in my PJs, sipping coffee and typing (or clicking) furiously.
At first, it was liberating to not have to care about dressing up or putting on makeup (apparently there’s people that do that every morning – shocking, I know), but it soon lost its charm. The more days went by, I felt sluggish and reluctant to get into “work mode”, which resulted into reduced productivity, feelings of guilt for not performing as well as i should be, and even more reduction in productivity. Do you see a pattern here?

I did, and I figured I had enough. Empirically proven piece of advice: dressing (even remotely) nicely can help boost our self-esteem, and our sense of productivity and purpose. Even on days when you wake up feeling like a sack of potatoes, pushing through and dressing up will help you feel like you have a purpose and kick-start your will to be productive.

Ladies, wear a bra. I know, it feels like a deathtrap, and when else are you gonna have the chance to go for months on end without a bra? If you can pull it off, then good on you! I honestly envy you.
But, if like me you find yourself struggling to be productive when bra-less (possibly because throughout my life, bra-less days were slop days, there is now a mental connection between the two), or you are experiencing back pain, you could consider putting them back in custody. It’s for the greater good.

Photo by Gabriel Benois on Unsplash

undefined Maintain connections

Technology is great, isn’t it? Call your loved ones, and even if nothing exciting is going on in your life at the moment, have a laugh with them and tell them you love them. Even if you’re not really the person that likes to spend hours on the phone, like me, do it anyway. You need it, and they need it too. Your friends are probably going through the same feelings that you are, and your family members are probably worried. Let them know you’re coping, and they’ll cope as well.

If you have the chance, play some games together! Apps like Houseparty can be great for a game night with loved ones. Games can be a great way to have a good laugh – it busts anxiety and negative feelings for everyone involved.
Stay apart together – it will help keep you and your loved ones sane.

Let’s hope we won’t be in isolation much longer, but even when we get out of quarantine, it’s good to work consciously towards our mental well-being in our daily lives as well.
I hope all this helps, and see you again soon!

The Creative Cactus


Διάβασα κάπου το πιο κάτω και δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας γιατί κάπως έτσι θα το έγραφα κι εγώ είμαι σίγουρη…

Γιατί έμαθα πως…

…οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ, παρόλες τις προσπάθειες που ίσως καταβάλλουν για το αντίθετο.

…οι άνθρωποι γινόμαστε πολλές φορές κακοί και εγωιστές και δεν νοιαζόμαστε για τους γύρω μας. Κοιτάμε μόνο το συμφέρον μας και το πως να πετύχουμε τους στόχους μας ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει να ποδοπατήσουμε κάποιους άλλους για να το πετύχουμε.

…οι μόνοι άνθρωποι που θα βρίσκονται πάντα δίπλα μου είναι η οικογένειά μου, όπως επίσης έμαθα πως η οικογένεια δεν αποτελείται μόνο από τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε το ίδιο αίμα, αλλά και από αυτούς που επιλέγουμε να περιλάβουμε σ’αυτήν.

…οι φιλίες είναι δύσκολο να κρατηθούν και πως χρειάζονται κόπο και προσπάθειες, μα το κέρδος είναι ανεκτίμητο και έμαθα επίσης πως οι έρωτες πάνε κι έρχονται μα οι φιλίες -αν είσαι τυχερός- μένουν για μια ζωή.


…να ακούω πολλά μα να πιστεύω ελάχιστα. Δεν αρκούμαι πλέον σε λόγια. Θέλω πράξεις.

…να αγαπώ και έμαθα να δείχνω στους ανθρώπους που αγαπώ την αγάπη μου. Έμαθα, όμως, και να μην απαιτώ ποτέ την ανταπόδοση αυτού του συναισθήματος.

Έμαθα (αυτό το έχω ξαναπεί)….

….να κάνω πάντα αυτό που αισθάνομαι γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ζει κανείς με απωθημένα.

…να ζω το σήμερα και να το χαίρομαι γιατί το αύριο δεν ορίζεται από μας και δεν ξέρουμε αν θα ‘μαστε εδώ για να το ζήσουμε.


…πως στην ζωή δεν χωράνε προγράμματα και πως ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να την προγραμματίσουμε, πάντα θα βρεθεί κάτι για να μας υπενθυμίσει πως αυτό δεν εξαρτάται από μας.

…να αναλαμβάνω τις ευθύνες των πράξεων μου και να αναγνωρίζω τα λάθη μου. Μέσα από αυτό ωρίμασα και μέσα από αυτά τα λάθη διδάκτηκα πολλά, μα είμαι σίγουρη ότι κάποια από αυτά θα τα επαναλάβω.

…να αποδέχομαι τον εαυτό μου και να τον συγχωρώ. Αυτό είναι αναγκαίο για να μπορώ να προχωράω μπροστά.

…να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις, γιατί έτσι, όταν χάνω τα πόδια μου, δεν θα χρειάζεται να βασίζομαι σε κανέναν για να ορθοποδήσω.

…να μην στηρίζω τα όνειρα μου σε κανέναν, γιατί μόνο από μένα εξαρτάται η πραγματοποίηση τους.

…να σκύβω το κεφάλι όταν με επαινούν και να γυρίζω και το άλλο μάγουλο όταν με χαστουκίζουν.

…να μην στρέφω το δάκτυλο μου σε κανένα γιατί πάντα τα άλλα τέσσερα είναι στραμμένα προς εμένα.

…πως ανάμεσα στους ανθρώπους που θα συναντήσω στον δρόμο μου, θα ‘ναι πολλοί αυτοί που θα θελήσουν να μου κάνουν κακό μα έμαθα πια να τους ξεχωρίζω και να τους προσπερνώ.

Το πιο σημαντικό, έμαθα όταν πέφτω, να μαζεύω τις δυνάμεις που μου έχουν απομείνει και να ξανασηκώνομαι… όσες φορές κι αν αυτό συμβαίνει… Ναι, έμαθα να πεισμώνω, να παλεύω και να προσπαθώ.

eμαθα να αντeχω…

Μπορεί να χάνω προσωρινά τον δρόμο μου, μα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάω τον προορισμό μου…αυτό το έμαθα καλύτερα απ’ όλα.

Γραμμένο από ένα άγνωστο N.

Πηγή: https://bit.ly/3bpRlAh

3 ways to get things done when you lack motivation

You know those days when you wake up in the morning, swear that you’re going to do everything on your to-do list and be productive and then you just…don’t? When suddenly it’s 6pm, the day has gone by and you’re still in your pyjamas, on your sofa, zoned out in front of the TV, binge watching this series or that?

I certainly know all about it, and a few of my friends can identify. I know that at the end of the day I’m going to feel terrible for having wasted a full day, but I still do it. I don’t bake those cookies I bought the ingredients for, I don’t exercise, and I don’t paint, because I can always do it tomorrow. But it’s always today, and there’s always tomorrow, so things basically never get done, unless there is no tomorrow.

Why is it though that we always postpone things until tomorrow? Why don’t we want to do it now? It’s always been a puzzle for me why people don’t have the motivation to do the things that they want to do. Because a lot of us do want to do some things, we just…don’t. In my case, it’s not like I hate baking or cooking, I actually love those things, but I’ll still feel demotivated, very often.

So how do we get motivation to get things done?


Think of how good you will feel after you’ve accomplished your (short-term) task.

Photo by David Marcu on Unsplash

A sense of accomplishment can be the biggest motivator. Sure, you feel reluctant now, but just think of how good it will feel after you’ve finished. For example, I hate cleaning, but there’s nothing that I love more than sitting in my clean home. Worst case scenario, you bake the cookies, you still feel demotivated, but at least now you have cookies.


Visualise your long-term success

If it’s a long-term goal, like getting in shape, writing a book, or even starting your own business, it takes a million small tasks to get there. I always have trouble with long-term goals, because although my inspiration spans are intense and make me feel that I can change the world, they are sudden and short-lived. When I don’t have them (which is most of the time), I try to ignore my brain going “c’mooooooon, not nooooow”, like a teenager who is asked to clean out their room. Instead, I try to think of what it will feel like when I actually accomplish my goal.

An effective technique for visualisation is to take a piece of paper and write down how you imagine yourself in your success. Write down every detail you can imagine: what you look like, what you are thinking about in that moment, where you are, who is around you, the smell of your surroundings, the weather, even what you are wearing. The more detail you put into this mental image the better. Write it all down, and read it every morning when you wake up and every night before you go to sleep. This helps imprint the message and the goal in our minds, and gets our subconscious to work towards this goal.

Basically, you just brainwash yourself into making things happen. Trust me, it works. Demotivation was probably hardwired into your brain due to some underlying reason, such as fear of failure, because you repeated it to yourself one too many times – so many in fact, that you have convinced yourself you can’t sustain your own business, or you’ll never finish that book. Hence, if you never try, you never fail, and you are safe, right?


Failing feels terrible, but it teaches us a lot of things (more on that on a different post). And, in the same way that you programmed your brain to expect (and summon) failure, you can re-program your brain to expect (and summon!) success.

So, think of your success, feel your success, and brainwash yourself into believing in your success.


Just. Do it.

Don’t think, just do it. When method no. 1 and method no. 2 don’t work, just do it. Once your brain starts to say “maybe leave it for tomor…” don’t let it finish. Get up that very instant (or as soon as possible) and do it. No counting to three, no debating. Make no mistake, you will lose.
So Just,Do It.

Photo by Kyle Glenn on Unsplash

Chasing our goals and dreams comes easier to some than others. The good news is, our brain is a tool, and we can reprogram it to work for our benefit instead of against it. Inspiration is ideal, but even if we’re having a bad day and the inspiration is just not there, there are ways to push ourselves towards our goals and keep us on the path to self-achievement.

The Creative Cactusundefined

Disconnect to connect #lovein2020

Εν έτει 2020, το κινητό μας, τα social media, η τεχνολογία γενικότερα και πολλοί άλλοι πειρασμοί θέτουν σε κίνδυνο τις σχέσεις μας ίσως περισσότερο από ποτέ. Μοιραζόμαστε λοιπόν μαζί σας τους πιο κάτω απλούς τρόπους που μπορείς να συνδεθείς με τον άνθρωπο σου όπως ακριβώς τους έγραψε η Ανδριάνα Χάρη στο άρθρο της στη γνωστή ιστοσελίδα pillowfights.gr.

Πάντα θα υπάρχουν προκλήσεις στις σχέσεις που δημιουργείς με φίλους, οικογένεια και γνωστούς. Σκέψου πόσο μάλλον ισχύει αυτό σε μια μακροχρόνια σχέση που έχεις. Λίγο η ρουτίνα, λίγο τα καμώματα του ανθρώπου σου, λίγο η δικιά σου τρέλα προκαλούν τη σχέση και την αλατοπιπερώνουν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να ξυπνήσεις λιγάκι. Εδώ είναι που έρχεται ο ρόλος της πραγματικής σύνδεσης κι η προσπάθεια να βρίσκεις τρόπους να συνδέεσαι με τη σχέση σου συνεχώς. Μικρές οι συμβουλές, μα αν είναι από καρδιάς, κάνουν θαύματα.

Song to listen while you read this.

1. Τρυφερότητα

Λέει ο Χρονής Μίσσιος πως επανάσταση σήμερα είναι η διατήρηση της τρυφερότητας. Κι εδώ που τα λέμε μέσα στην καθημερινότητα ξεχνάς καμιά φορά πόσο σημαντικό είναι να διατηρείς τις αγκαλιές, τα χάδια, το άγγιγμα με τον άνθρωπό σου. Οπότε να, το πρώτο κόλπο: τρυφερότητα! Μη βιαστείς τόσο πολύ να βγεις από το κρεβάτι το πρωινό της Κυριακής, δώσε μια αγκαλιά στον άνθρωπό σου και άσε τον να σε κλειδώσει στη δική του. Δώσε ένα γλυκό φιλί γεμάτο νόημα κι άσε τα υπόλοιπα πάνω του. Θα έχει σίγουρα ένα χαζό γέλιο όλη μέρα και θα περιμένει πώς και πώς να το επαναλάβετε.

2. Σε ξέρω, με ξέρεις;

Η μακροπρόθεσμη σου σχέση λογικά θα πρέπει να σε ξέρει πολύ καλά μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα. Το δεύτερο κόλπο είναι η γνώση του έτερν σου ήμισυ. Τέσταρε τις γνώσεις αυτές μ’ ένα ποτήρι κρασί, ξάπλα στον καναπέ με τα πόδια σου πάνω στα δικά του και κράτα ένα σημειωματάριο. Εκεί σημείωσε τα πάντα· το αγαπημένο σας φαγητό, χρώμα, τις αλλεργίες σας, εκείνη τη λεπτομέρεια που έχει στο σώμα κι αγαπάς πολύ κι ούτω καθ’ εξής. Είναι ένα αγαπημένο παιχνίδι ενός ζευγαριού που ξέρω και βλέπω ότι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο ερωτεύονται.

3. Πρωινό

Το πρωινό λένε είναι το πιο σημαντικό γεύμα. Κι εδώ βρίσκεται κρυμμένο το τρίτο κόλπο που μπορεί να είναι και διπλό. Γιατί από τη μια μπορείς να δοκιμάσεις να ξυπνήσεις αύριο και να ετοιμάσεις κάτι για τον άνθρωπό σου ή έστω να πιείτε έναν απλό καφέ παρέα πριν να βγείτε από τη πόρτα και σας καταβροχθίσει η δουλειά κι οι υποχρεώσεις. Κι από την άλλη μπορείτε να υποσχεθείτε ο ένας στον άλλο πως μια φορά την ημέρα θα περνάτε χρόνο μαζί στην κουζίνα, να μαγειρεύετε παρέα, να μιλάτε για τη μέρα σας και να κάνετε χαζούς χορούς ο ένας στον άλλο με την αγαπημένη σας μουσική. Έρευνα έχει δείξει πως τα ζευγάρια που μαγειρεύουν μαζί, μένουν μαζί, οπότε δε θα χάσετε τίποτα.

4. Από κοινού

Και πάμε στο τέταρτο κόλπο. Κάνε κάτι κάθε μέρα μαζί με το άτομο σου. Σας αρέσει η φωτογραφία; Εμπρός φωτογραφίστε ο ένας τον άλλο, πηγαίνετε μια εκδρομή μαζί για να βγάλετε ένα θέμα, ανοίξτε υπολογιστή και μάθετε ένα καινούριο πρόγραμμα φωτογραφίας. Ασκηθείτε μαζί, πηγαίνετε για τρέξιμο, για κολύμπι, για ποδήλατο. Τι πιο όμορφο υπάρχει από το να δίνεις κάθε μέρα ραντεβού με τον άνθρωπό σου για ένα περπάτημα στη φύση. Αναζωογονείς πνεύμα, σχέση και μυαλό. Σας αρέσει η τέχνη; Πάρτε μολύβι και χαρτί κι από μια γωνιά στο γραφείο. Εδώ υπάρχει και η λεγόμενη τέχνη της σιωπής, την οποία ξέρουν άτομα κυρίως καλλιτεχνικής φύσης τα οποία βρίσκουν την έμπνευσή τους και δημιουργούν όταν είναι ησυχία. Σας έχει τύχει ποτέ να κάθεστε σε ένα δωμάτιο επί ώρες μ’ ένα δικό σας άτομο και να κάνετε τη τέχνη σας αθόρυβα και χωρίς να ανταλλάξετε κουβέντα; Τρελό; Ίσως. Αλλά για κάποιους είναι ακριβώς ό, τι χρειάζονται.

Βλέπεις οι τρόποι που μπορείς να συνδεθείς με τον άνθρωπο σου κρύβονται στο να ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου και να μαθαίνεις κάτι μαζί του καθημερινά. Κι ένα μπόνους τιπ, έτσι από καρδιάς. Να θυμάσαι γιατί τον επέλεξες και συνεχίζεις να τον επιλέγεις καθημερινά.

Συντάκτης: Ανδριάνα Χάρη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Source: pillowfights.gr / Find the article at https://www.pillowfights.gr/wild-flower-child/4-tropoi-na-deikseis-ston-antrwpo-sou-poso-ton-theleis/

Bonus advice από εμάς, εξού και ο τίτλος disconnect to connect, αφήστε για λίγο στην άκρη τα κινητά και τις οθόνες του υπολογιστή. Η πραγματική σύνδεση γίνεται η ώρα 3πμ, όταν τα μαλλιά σου είναι χάλια και η ανάσα σας δεν έχει και τη πιο τέλεια μυρωδιά. Όταν μοιράζεσαι όνειρα, επιθυμίες κι όταν νιώθεις άνετα να είσαι ο εαυτός σου μακριά από σημερινά πρότυπα. Κλείστο κινητό τώρα και τρέξε να τον βρεις. Θα με θυμηθείς. x


Ελενη μου

Ελένη μου..59422716_407856823371261_9212606821586436096_n

Η γιαγιά είχε πεθάνει εδώ και χρόνια.

Αυτός ζούσε πλέον μόνος, στο μικρό πέτρινο σπιτάκι τους, στο κέντρο του χωριού.

Ήταν ήδη μεγάλος και περνούσε τις ώρες του στο όμορφο καφενείο στην πλατεία, μαζί με τα εγγόνια και τα δισέγγονά του. Κάθε λίγο, κερνούσε κρυφά τα παιδιά παγωτό από το καφενείο, όσο και αν θύμωναν οι μαμάδες. Καθόταν σε μια ξύλινη καρέκλα και τα έβλεπε να παίζουν με ένα χαμόγελο πάντα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Μια φορά μας κάλεσε να πάμε στο σπίτι του. Ήταν μια κρύα βραδιά του Γενάρη και επισκεφτήκαμε το χωριό απροειδοποίητα. Το μικρό του σπιτάκι μύριζε καμένο ξύλο από την σιδερένια ξυλόσομπα που ζέσταινε τον χώρο. Μια μικρή τηλεόραση έπαιζε την καθημερινή εκπομπή από το κρατικό κανάλι. Με χαρά, όπως πάντα, μας κάλεσε μέσα και έφερε τα πάντα για να μας κεράσει, όσο κι αν δυσκολευόταν πια να περπατήσει. Αγαπούσε πολύ την οικογένειά μου. Το έβλεπες πάντα, από τον τρόπο που μας μιλούσε. Και εμείς τον αγαπούσαμε πολύ, πάντα θα τον αγαπάμε. Εκείνη την βραδιά, καθώς μιλούσε, με κοίταξε και μου ζήτησε να δω την φωτογραφία που είχε κρεμασμένη στον τοίχο του σπιτιού, πάνω από το μικρό ξύλινο τραπέζι της κουζίνας. Η φωτογραφία ήταν από το ημερολόγιο που κάθε χρόνο εκδίδει το κοινοτικό συμβούλιο του χωριού. «Ποια είναι αυτή; Την ξέρεις;» με ρώτησε. «Η γιαγιά η Ελένη!» του απάντησα. Τα μάτια του γέμισαν και ένα μικρό χαμόγελο σχεδιάστηκε στο πρόσωπό του, καθώς παρέμεινε προσηλωμένος στην φωτογραφία. Ήταν η Ελένη του.


Πάντα τον θυμάμαι να της μιλά γλυκά και με απέραντο σεβασμό. Πάντα την έλεγε «Ελένη μου». Από μικρή, μια φορά στο τόσο πηγαίναμε στο χωριό και τους επισκεπτόμασταν. Η γιαγιά Ελένη και ο παππούς έτρεχαν πάντα όταν μας έβλεπαν, να μας αγκαλιάσουν. Και πάντα μας κερνούσαν φρέσκα καρύδια από το χωριό. Έδιναν σε μένα και στα αδέρφια μου μερικά σφυριά και τρέχαμε μέσα στην αυλή για να σπάσουμε και να πιάσουμε τα καρύδια μας, τα οποία συχνά κυλούσαν και έπεφταν κάτω από την βεράντα του σπιτιού. Η εικόνα από τα καρύδια πάντα μου θυμίζει τον παππού και την γιαγιά στο χωριό.

Πάντα θα μου τους θυμίζει.

«Ελένη μου..»

Μικρή, όπως αναφέρει η μαμά μου, όταν πηγαίναμε στο χωριό, έλεγα πως θα βλέπαμε τον Παππού και την φιλενάδα του, την Ελένη. Γιατί οι δυό τους ήταν πάντα αγαπημένοι. Πάντα ερωτευμένοι. Όσο κι αν μεγάλωναν. Ο χρόνος περνούσε από τα σώματά τους αλλά άφηνε την αγάπη τους ανεπηρέαστη, ανέγγιχτη. Ζούσαν σαν νιόπαντροι.

«Ελένη μου..».

Η φωνή του παππού να αποκαλεί την γιαγιά «μου» ηχεί συχνά στα αυτιά μου όταν τον σκέφτομαι.  Κι όταν καμιά φορά χάνω την ελπίδα μου και αμφιβάλω για την ύπαρξη της πραγματικής αγάπης, φέρνω στον νου μου τον παππού και την γιαγιά Ελένη. Το δεύτερο ζευγάρι ηλικιωμένων που μου έχει αποδείξει πως η αγάπη υπάρχει. Πως ο έρωτας ζει. Πως όσο σπάνιο κι αν είναι, δεν είναι φαντασία, ούτε ουτοπική πλάνη του μυαλού. Αν είσαι τυχερός τα βρίσκεις. Ο έρωτας και η αυθεντική αγάπη, αυτή που μένει στον χρόνο, αυτή που γαληνεύει την ψυχή, αυτή που διαβάζεις στα παραμύθια, αυτή που σου τρυπά την καρδιά σαν την νιώσεις είναι πραγματική.

Και εσύ, που διστάζεις να αγαπήσεις, φοβάσαι να αγαπηθείς, αμφισβητείς την ύπαρξή της, φαίνεσαι πια μικρός και δειλός μπροστά στο μεγαλείο της. Κάτι τέτοια παραδείγματα αγάπης, σε βάζουν πάλι στον σωστό δρόμο. Εκεί που η συντροφικότητα και ο γάμος έχουν αληθινή αξία. Και όταν μαυρίζεις και όλα φαίνονται μάταια στην ζωή σου και νιώθεις πως δεν θα αγαπηθείς ποτέ, μια μικρή φωνή μέσα σου ακούγεται γλυκά να λέει «Ελένη μου» και ποτίζει το μικρό λουλούδι της ελπίδας που είχες κρύψει βαθιά μέσα στο δάσος στης καρδιάς σου. Και εκεί, ξανάπιστεύεις..

Χάσαμε πριν λίγες μέρες τον παππού. Αλλά δεν λυπάμαι.

Θα μας λείψει, ναι..  Mετά από δέκα χρόνια θα βρεί ξανά επιτέλους την Ελένη του.

Αυτήν που δεν έβγαλε πότε από το μυαλό του. Αυτήν που σκεφτόταν κάθε μέρα. Αυτήν που θα τον περιμένει σίγουρα με ανυπομονησία.

Ελένη μου.. Έρχεται σε σένα ο Κωστής σου.

Χαρείτε ουρανοί..


by  Heart of Opal


ολα ειναι δρομος | ιστοριες σε χρωμα θαλασσι

Η ζωή καμιά φορά κρύβει τα παιχνίδια της με μεγάλη πονηριά. Σε αφήνει να νομίζεις ότι κάνεις το δικό σου και το γελοίο είναι ότι νομίζεις πως νικάς. Πως τα καταφέρνεις μόνη… Ώσπου μια μέρα έρχεται από το πουθενά, ένα χάος σε χρώμα θαλασσί και σε ανακατεύει τόσο πολύ, που φέρνει τα πάνω κάτω – η ζωή εκεί πιο πέρα, γελάει με την αντίδραση σου. Όλα είναι δρόμος, λέει… Και αυτό που ακολουθείς και σε ακολουθά πλέον είναι ήδη γραμμένο στο πεπρωμένο σου γιαυτό καλά είναι να το χωνέψεις.

Μια ευθεία είναι αυτός ο δρόμος. Η ζωή θέλει γραμμές και κατευθύνσεις.

Μόνο που εγώ έχω μάθει στις καμπύλες και ότι το μπλε χρώμα του ουρανού με έχει μάθει πως εκτός από τον ορίζοντα που είναι όντως μια ευθεία, μπορώ να ελπίζω και να περιμένω να δω και όλα αυτά τα σύννεφα, που θα με κάνουν να ονειρευτώ. Που θα με αφήσουν να γευτώ, αυτό το κάτι, το άπιαστο… και να φανταστώ έναν άλλο κόσμο… και να πιστέψω σε κάτι μαγικό, όπως έκανα παλιά, όταν ήμουνα παιδί.

ίσως να μην βγάζουν νόημα όλα αυτά,


όλα είναι δρόμος,

και ευθείες,

και καμπύλες

|και αυτές είναι οι ιστορίες μου σε χρώμα θαλασσί.

ενα αντιο να πεις, ενα αντιο με πολλη αγαπη.

Είναι και κάποιες μέρες που θέλεις να χαθείς από όλους κι από όλα. Να κλείσεις πόρτες, τηλέφωνα, ολάκερα σπίτια και να χαθείς στην μαυρίλα των σκέψεων σου. Ο λόγος? Η σκέψη των αγαπημένων σου που χάθηκαν ξαφνικά από τη ζωή, από τη δική σου καθημερινότητα.

Μιλάς στον εαυτό σου και λες ‘αν είχα ακόμα 5 λεπτά μαζί τους’ και χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο όταν συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις ούτε ένα, ο χρόνος δεν έφτασε για όλα όσα θέλεις να πεις και να ζήσεις μαζί τους. Και κάπως έτσι φεύγουν όλοι, με μια δυσκολία, με ένα κόμπο στο στομάχι που για πολλούς μένει για πάντα. Πεθαίνουν…

Μέσα σου όμως ζουν.. σε όλες εκείνες τις αναμνήσεις, τις φωτογραφίες, τα μαθήματα που σου έμαθαν, στα εφόδια που σου έδωσαν για τη ζωή. Στα παραμύθια που θα λες στους επόμενους και θα είναι οι ήρωες σου.

Και γεμίζει ο παράδεισος σιγά σιγά, αγαπησιάρικες φωνές, παιδικά γέλια, γαβγίσματα. εδώ κάτω στη γη είναι το θέμα, για σένα που τίποτα δεν είναι ίδιο όπως παλιά. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα πάντα αλλάζουν. Και πρέπει να βρεις τη δύναμη και να αλλάξεις και εσύ, τη ζωή σου, το πρωινό σου, το κρεβάτι σου, την καθημερινότητα σου, τις συνήθειες σου.

Ένα πράγμα να θυμάσαι μέσα σε όλα αυτά. Όσοι αγαπάς είναι αθάνατοι, ζουν μέσα σου, στο μυαλό και στην καρδιά σου. Να τους κρατάς σαν φυλαχτό πολύτιμο, να γίνουν η προσωπική σου πυξίδα και να τους τιμάς. Να ζεις και να κάνεις όσα δεν πρόλαβαν αυτοί να κάνουν για σένα και για τους υπόλοιπους. Να πεις το αντίο όταν είσαι έτοιμος, να το πεις με πολλή αγάπη, να το εννοείς, και να πας εκεί έξω να τους κάνεις περήφανους. Αντε σε περιμένουν, σε βλέπουν και χαμογελούν για σένα…

Ώρα τώρα να φουσκώσεις στήθος, να βάλεις πείσμα και να ζήσεις… να κάνεις τη διαφορά, να κάνεις ανθρώπους να χαμογελούν, να αλλάξεις καταστάσεις, να κάνεις έρωτα, να τα βρεις με τον εαυτό σου. Σύμφωνοι?

Υ.Σ.: Αφιερωμένο σε αγαπημένα πρόσωπα που είναι ψηλά στον ουρανό και βλέπουν… Αλήθεια μας βλέπουν… Φίλοι, γνωστοί, οικογένεια και αδελφές ψυχές, τα δικά μας πουλιά που ταξιδεύουν αιώνια… Τους χρωστάμε ένα αντίο με πολλή αγάπη.



Να σου κανω μια αγκαλια να περασουν ολα?

Είναι και κάτι αγκαλιές που χάνεσαι μέσα ολάκερος. Λιώνεις μέσα στη ζεστασιά που σου προσφέρει και δεν θέλεις να την αφήσεις ποτέ. Ασφάλεια, αγάπη και μια δόση γλυκάδας, αυτά νιώθεις με δυο χέρια να σε σφίγγουν και να μην θέλουν να σε αφήσουν ποτέ.



Μια αγκαλιά μονάχα φτάνει για να γιατρέψει πληγές, δάκρυα, την μοναξιά ολόκληρη. Να αγκαλιάζεστε, να αγαπάτε, να το δείχνετε… Με αγκαλιές μεγάλες, με αγκαλιές μικρές τόσο δα. Με μια απλή κίνηση να έχουν όλα νόημα. Να σώζετε ζωές, ανθρώπους και ψυχές… Τα χέρια μας, η αγκαλιά μας, η δύναμη μας. Η αγκαλιά μας, ικανή να ενώσει όλα τα κομμάτια που σκόρπισαν οι άλλοι…


Άκου με που σου λέω και έλα να σου κάνω μια αγκαλιά να περάσουν όλα…

Να σε δώ να γελάς και πάλι…

Υ.Σ. Για έρωτες, φιλίες, οικογένεια, παιδιά, ζωάκια… Δώστε μια αγκαλιά σήμερα!