People that pour their soul into their craft: George

AimerLaVie presents the project ‘People that are special’,  hoping to capture the magic of authenticity and beauty in each one’s life. For me the selection of these people is unique; they are unknown heroes amongst reality, warriors of their truth, fighters of life… these people are you, me and everyone else who is searching for a path, a light, an end to the tunnel. Enjoy the journey as the story of each individual unveils.

People that pour their soul into their craft: George

I’ve been meaning to do this interview for a long time now so I’m content that I finally put it together since George and I have a long history. I met him in my uni years in the UK and it felt like we knew each other for a long time – up to this day he remains a true friend, always next to me and my family. So why am I writing about this guy here? Because he is a special human making a difference to the world. He is a man who pours his soul into his craft – his job? your next- door- baker! Starting his studies from Cyprus and Switzerland, he has gained invaluable experience in some of the London’s most renowned hospitality spots and in local Mediterranean restaurants in Seville, Spain.

All this culinary experiences made him realize he always loved cooking and most specifically he had an obsession with bread. So he followed this obsession and created his own wild yeast in 2016. Since then he is carrying it around while pouring its magic to each bit of bread he does.

In his micro-bakery called Honest Bread that is located in Strovolos, he handcrafts alone all kinds of sourdough bread that are 100% natural with no preservatives and no sugar. My favorite one is quinoa, you should try it! At Honest Bread, from Tuesday to Saturday, you can also find pastries and sandwiches – HONESTly try the vegan ones, they are heavenly made. If you taste his handcrafted croissant, i promise, life will never be the same again. My son begs me every week to bring him croissants from Uncle George – ”they are the best croissants in the world” he says.

Tip: Try visit on a Saturday as it is the only day where you can have the chance to buy a special bread – keep an eye for breads like spirulina & beetroot sourdough bread or sourdough pumpkin bread.

5 Q&A’s with George about Honest Bread

1 At the age of only 29, you own the micro-bakery Honest bread becoming our next-door’s baker. How come?

Coming back to Cyprus I saw the need that people had for quality bread and personally I wanted to devote myself to sourdough bread. To me keeping a sourdough culture alive requires good time management, lots of affection and a number of things like the perfect weather, water, air, flour and bacteria to make a piece of perfection; it is a daily challenge and a constant process I would happily go through day after day. So I guess I found what I would love to do as a full-time job and just did it. In my case the common quote ‘Do what you love, Love what you do’ fits perfectly.

2 Everyone seems to go crazy about your breads and pastries. What is the secret behind them?

Simple. I only use pure ingredients with no preservatives. My philosophy is that there is no second day product on our shelves – we want to serve only fresh products on a daily basis.

Tip: if you visit the bakery in the last 20 minutes before closing time, there is a big chance on taking something extra at home with no charge as George won’t save any products for the next day.

3 What is your goal regarding your job?

To do what I love. I don’t want any money or glory. I just want to be able to begin and finish my day smiling and feeling content with myself.

4 Who is your inspiration in culinary life? I know that almost everyday you wake up at 4am, there must be someone who motivates you doing this.

Oh, I have all sorts of inspiration depending on the occasion. But for my passion, I find inspiration in: Chad Robertson – he is a bread genius to me, Nancy Silverton – she is obsessed with bread and she is the one that started it all before it became a trend (watch her inspiring story at Netflix series Chef’s table Season 3 – Episode 3) and of course Zac the baker because he is honest! 🙂 Seeing these people doing their craft, helps me a lot. I personally know i’m not a baker yet. Being a baker is a big thing for me… Maybe in a few years but now I still have a lot to learn. And I intend to never stop learning from the best…

5 What is your advice to the young generation that wants to start their own business?

Lots of patience and lots of persistence. There will be difficult days. There will be easy days. You need to continue even when you are tired. You need to be ready when something happens out of the blue and messes up your day. Life happens and you need to be strong. Never give up!

| Small talks with George |

Zodiac: Sagittarius

I would like to live in: Seville, Spain.

A song that is on repeat for the past week: Plastic Soldiers by Portugal. the Man

Take me back to: Lausanne days.

If I had a superpower I would love: to be a thief so I could steal money and give them to the ones in need.


#socialmedia FB: Honest Bread Bakery | Instagram @honestbreadcy

Address: Aristofanous 25, Strovolos | Google map

For customized orders and more info at 99 948464

Ελενη μου

Ελένη μου..59422716_407856823371261_9212606821586436096_n

Η γιαγιά είχε πεθάνει εδώ και χρόνια.

Αυτός ζούσε πλέον μόνος, στο μικρό πέτρινο σπιτάκι τους, στο κέντρο του χωριού.

Ήταν ήδη μεγάλος και περνούσε τις ώρες του στο όμορφο καφενείο στην πλατεία, μαζί με τα εγγόνια και τα δισέγγονά του. Κάθε λίγο, κερνούσε κρυφά τα παιδιά παγωτό από το καφενείο, όσο και αν θύμωναν οι μαμάδες. Καθόταν σε μια ξύλινη καρέκλα και τα έβλεπε να παίζουν με ένα χαμόγελο πάντα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Μια φορά μας κάλεσε να πάμε στο σπίτι του. Ήταν μια κρύα βραδιά του Γενάρη και επισκεφτήκαμε το χωριό απροειδοποίητα. Το μικρό του σπιτάκι μύριζε καμένο ξύλο από την σιδερένια ξυλόσομπα που ζέσταινε τον χώρο. Μια μικρή τηλεόραση έπαιζε την καθημερινή εκπομπή από το κρατικό κανάλι. Με χαρά, όπως πάντα, μας κάλεσε μέσα και έφερε τα πάντα για να μας κεράσει, όσο κι αν δυσκολευόταν πια να περπατήσει. Αγαπούσε πολύ την οικογένειά μου. Το έβλεπες πάντα, από τον τρόπο που μας μιλούσε. Και εμείς τον αγαπούσαμε πολύ, πάντα θα τον αγαπάμε. Εκείνη την βραδιά, καθώς μιλούσε, με κοίταξε και μου ζήτησε να δω την φωτογραφία που είχε κρεμασμένη στον τοίχο του σπιτιού, πάνω από το μικρό ξύλινο τραπέζι της κουζίνας. Η φωτογραφία ήταν από το ημερολόγιο που κάθε χρόνο εκδίδει το κοινοτικό συμβούλιο του χωριού. «Ποια είναι αυτή; Την ξέρεις;» με ρώτησε. «Η γιαγιά η Ελένη!» του απάντησα. Τα μάτια του γέμισαν και ένα μικρό χαμόγελο σχεδιάστηκε στο πρόσωπό του, καθώς παρέμεινε προσηλωμένος στην φωτογραφία. Ήταν η Ελένη του.


Πάντα τον θυμάμαι να της μιλά γλυκά και με απέραντο σεβασμό. Πάντα την έλεγε «Ελένη μου». Από μικρή, μια φορά στο τόσο πηγαίναμε στο χωριό και τους επισκεπτόμασταν. Η γιαγιά Ελένη και ο παππούς έτρεχαν πάντα όταν μας έβλεπαν, να μας αγκαλιάσουν. Και πάντα μας κερνούσαν φρέσκα καρύδια από το χωριό. Έδιναν σε μένα και στα αδέρφια μου μερικά σφυριά και τρέχαμε μέσα στην αυλή για να σπάσουμε και να πιάσουμε τα καρύδια μας, τα οποία συχνά κυλούσαν και έπεφταν κάτω από την βεράντα του σπιτιού. Η εικόνα από τα καρύδια πάντα μου θυμίζει τον παππού και την γιαγιά στο χωριό.

Πάντα θα μου τους θυμίζει.

«Ελένη μου..»

Μικρή, όπως αναφέρει η μαμά μου, όταν πηγαίναμε στο χωριό, έλεγα πως θα βλέπαμε τον Παππού και την φιλενάδα του, την Ελένη. Γιατί οι δυό τους ήταν πάντα αγαπημένοι. Πάντα ερωτευμένοι. Όσο κι αν μεγάλωναν. Ο χρόνος περνούσε από τα σώματά τους αλλά άφηνε την αγάπη τους ανεπηρέαστη, ανέγγιχτη. Ζούσαν σαν νιόπαντροι.

«Ελένη μου..».

Η φωνή του παππού να αποκαλεί την γιαγιά «μου» ηχεί συχνά στα αυτιά μου όταν τον σκέφτομαι.  Κι όταν καμιά φορά χάνω την ελπίδα μου και αμφιβάλω για την ύπαρξη της πραγματικής αγάπης, φέρνω στον νου μου τον παππού και την γιαγιά Ελένη. Το δεύτερο ζευγάρι ηλικιωμένων που μου έχει αποδείξει πως η αγάπη υπάρχει. Πως ο έρωτας ζει. Πως όσο σπάνιο κι αν είναι, δεν είναι φαντασία, ούτε ουτοπική πλάνη του μυαλού. Αν είσαι τυχερός τα βρίσκεις. Ο έρωτας και η αυθεντική αγάπη, αυτή που μένει στον χρόνο, αυτή που γαληνεύει την ψυχή, αυτή που διαβάζεις στα παραμύθια, αυτή που σου τρυπά την καρδιά σαν την νιώσεις είναι πραγματική.

Και εσύ, που διστάζεις να αγαπήσεις, φοβάσαι να αγαπηθείς, αμφισβητείς την ύπαρξή της, φαίνεσαι πια μικρός και δειλός μπροστά στο μεγαλείο της. Κάτι τέτοια παραδείγματα αγάπης, σε βάζουν πάλι στον σωστό δρόμο. Εκεί που η συντροφικότητα και ο γάμος έχουν αληθινή αξία. Και όταν μαυρίζεις και όλα φαίνονται μάταια στην ζωή σου και νιώθεις πως δεν θα αγαπηθείς ποτέ, μια μικρή φωνή μέσα σου ακούγεται γλυκά να λέει «Ελένη μου» και ποτίζει το μικρό λουλούδι της ελπίδας που είχες κρύψει βαθιά μέσα στο δάσος στης καρδιάς σου. Και εκεί, ξανάπιστεύεις..

Χάσαμε πριν λίγες μέρες τον παππού. Αλλά δεν λυπάμαι.

Θα μας λείψει, ναι..  Mετά από δέκα χρόνια θα βρεί ξανά επιτέλους την Ελένη του.

Αυτήν που δεν έβγαλε πότε από το μυαλό του. Αυτήν που σκεφτόταν κάθε μέρα. Αυτήν που θα τον περιμένει σίγουρα με ανυπομονησία.

Ελένη μου.. Έρχεται σε σένα ο Κωστής σου.

Χαρείτε ουρανοί..


by  Heart of Opal


ολα ειναι δρομος | ιστοριες σε χρωμα θαλασσι

Η ζωή καμιά φορά κρύβει τα παιχνίδια της με μεγάλη πονηριά. Σε αφήνει να νομίζεις ότι κάνεις το δικό σου και το γελοίο είναι ότι νομίζεις πως νικάς. Πως τα καταφέρνεις μόνη… Ώσπου μια μέρα έρχεται από το πουθενά, ένα χάος σε χρώμα θαλασσί και σε ανακατεύει τόσο πολύ, που φέρνει τα πάνω κάτω – η ζωή εκεί πιο πέρα, γελάει με την αντίδραση σου. Όλα είναι δρόμος, λέει… Και αυτό που ακολουθείς και σε ακολουθά πλέον είναι ήδη γραμμένο στο πεπρωμένο σου γιαυτό καλά είναι να το χωνέψεις.

Μια ευθεία είναι αυτός ο δρόμος. Η ζωή θέλει γραμμές και κατευθύνσεις.

Μόνο που εγώ έχω μάθει στις καμπύλες και ότι το μπλε χρώμα του ουρανού με έχει μάθει πως εκτός από τον ορίζοντα που είναι όντως μια ευθεία, μπορώ να ελπίζω και να περιμένω να δω και όλα αυτά τα σύννεφα, που θα με κάνουν να ονειρευτώ. Που θα με αφήσουν να γευτώ, αυτό το κάτι, το άπιαστο… και να φανταστώ έναν άλλο κόσμο… και να πιστέψω σε κάτι μαγικό, όπως έκανα παλιά, όταν ήμουνα παιδί.

ίσως να μην βγάζουν νόημα όλα αυτά,


όλα είναι δρόμος,

και ευθείες,

και καμπύλες

|και αυτές είναι οι ιστορίες μου σε χρώμα θαλασσί.